RSS  

  بـا مـن بـی کـس تـنــــهـا شـده ، یــــارا تـو بـمـان
هـمـه رفــتـنــد از ایــن خـانـه ، خـدا را تـو بـمـان

مـن بــی بــرگ خـــزان دیــــده دگـــر رفــتــنـی ام
تـو هــمــه بـار و بـری ، تــازه بــهــارا تـو بـمـان

داغ و درد اســـت هــمــه نـقـش و نـگـــار دل مـن
بـنـگـر این نـقـش به خون شسته ، نگارا تو بمان

زیـن بـیـابـان گـذری نـیــسـت سـواران را، لـیـک
دل مـن خـوش بـه فـریــبی است ، غـبـارا تو بمان

هـر دم از حـلـقـه ی عـشــــاق پـریـــشـانـی رفــت
بـه سـر زلـــف بـتــــان ، سـلـسـلـه دارا تـو بـمـان

شـهـریـــارا ، تـو بـمـان بـر سـر ایـن خـیـل یـتـیـم
پــــدرا ، یــــارا ، انــــدوه گـــــســـارا ، تـو بـمـان

سایه در پای تو چون موج چه خوش زار گریست
کـه سـر سـبـز تـو خـوش بـاشـد ، کــنـارا تو بمان

 تا نهان سازم از تو بار دگر

راز این خاطر پریشان را

میکشم بر نگاه ناز آلود

نرم و سنگین حجاب مژگان را

دل گرفتار خواهشی جانسوز

از خدا راه چاره می جویم

پارسا وار در برابر تو

سخن اززهد و توبه میگویم

تو برایم ترانه میخوانی

سخنت جذبه ای نهان دارد

گوئیا خوابم و ترانه ی تو

از جهانی دگر نشان دارد

...

نگاه کن که غم درون دیده ام
چگونه قطره قطره آب میشود
چگونه سایه ی سیاه سرکشم
اسیر دست افتاب می شود
نگاه کن
تمام هستی ام خراب می شود
شراره ای مرا به کام می کشد
مرا به اوج می برد
مرا به دام می کشد

نگاه کن
تمام آسمان من
پر از شهاب می شود

فریاد که سوز دل بیان نتوان کرد             با کس سخن از داغ نهان نتوان کرد

دامن كشان ز ديده من ميروي به ناز

اما به دوستي قسم از دل نمي روي

با سر گراني از بر من ميروي ولي

دانم ز يار غمزده غافل نمي روي

رفتي؟! برو! كه اشك مَنَت راه توشه باد

خُرّم بمان، بدست دعا ميسپارمت

هر جا ميروي ز من خسته ياد كن

هر كجا كه ميروي به خدا ميسپارمت

تو را نمي بخشم نه بخاطر اشكهايي كه برايت  مي ريزم. نمي بخشم نه بخاطر روزها و شبهايي كه از تنهايي لرزيدم و فرو افتادم. نمي بخشم ات، نه بخاطر دلي كه روزهاست از دلتنگي جان مي دهد. نمي بخشمَت نه بخاطر اينكه رهايم كردي و رفتي.

نمي بخشمت بخاطر اينكه چنان رهايم كردي كه هيچ هم سفري اين چنين همراهش را در سياهي و ظلمت ناكجا آباد رها نمي كرد .

نمي بخشمت بخاطر همه ي آنچه را كه با بي صاحب كردن دلم باعث شدي؛ مثل سرب داغ فرو دهم .

نمي بخشمت بخاطر  اينكه ساده از من گذشتي از كسي كه از تو ساده نگذشت...

نمي بخشمت بخاطر اينكه ترس را بعد از رفتنت به من فهماندي !

نمي بخشمت بخاطر اينكه همه آنچه با تو ساختم را در  ظلمت آن شب لعنتي  به آتش كشيدي.

نمي بخشمت بخاطر اينكه رفتنت سرمايي را درونم دميد كه شعله ي فروزان هيچ آتشي قطره اي از يخ اش را ذوب نمي كند .

نمي بخشمت، تو دوست داشتنم ،تمام احساسم را، ساده و كوچك پنداشتي .صداي قلبم  كه ضجه مي زد شنيدي، فرياد سر دادي كه صداي قلبم كه  التماست مي كرد  نشنوي !

 نمي بخشمت بخاطر اينكه به شعورم در شناختن ات توهين كردي .

نمي بخشمت چون مرا معتاد بودنت كردي .

 نمي بخشمت بخاطر آخرين نگاهت كه فرياد مي زد : " تو هرگز وجود نداشتي" ...

امروز و حالا دلم از تمام حرفهاي زيبا نماي، بد سيرت ، بهم مي خورد. از اين سرنوشتي كه براي احساسم رقم زدي بيزارم. از خودم، از تو بيزارم. از صداي خودم، از صداي تو در گوشم، بيزارم. از نگاه يخ زده ام كه به دنبال چشمان بي روحت مي گردند بيزارم. از دستانم كه روزي فكر مي كردم كه ديگر هرگز فاصله انگشتانش خالي نخواهد ماند از دستان تو كه دستانم را واحد كرده بود، بيزارم.

خاطرات

باز در چهره خاموش خیال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه هستی سوزت

باز من ماندم و یک مشت هوس
باز من ماندم و یک مشت امید
یاد آن پرتو سوزنده عشق
که ز چشمت به دل من تابید

باز در خلوت من دست خیال
صورت شاد تو را نقش نمود
بر لبانت هوس مستی ریخت
در نگاهت عطش طوفان بود

یاد آن شب که تو را دیدم و گفت
دل من با دلت افسانه عشق
چشم من دید در آن چشم سیاه
نگهی تشنه و دیوانه عشق

یاد آن بوسه که هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت
یاد آن خنده بیرنگ و خموش
که سراپای وجودم را سوخت

رفتی و در دل من ماند به جای
عشقی آلوده به نومیدی و درد
نگهی گمشده در پرده اشک
حسرتی یخ زده در خنده سرد

آه اگر باز بسویم آیی
دیگر از کف ندهم آسانت
ترسم این شعله سوزنده عشق
آخر آتش فکند بر جانت

پای بند قفسم باز و پر بازم نیست
سر گل دارم و پروانه ی پروازم نیست
گل به لبخند و مرا گریه گرفته ست گلو
چون دلم تنگ نباشد که پر بازم نیست
گاهم از نای دل خویش نوایی برسان
که جزین ناله ی سوز تو دمسازم نیست
در گلو می شکند ناله ام از رقت دل
قصه ها هست ولی طاقت ابرازم نیست
ساز هم با نفس گرم تو آوازی داشت
بی تو دیگر سر ساز و دل آوازم نیست
آه اگر اشک منت باز نگوید غم دل
که درین پرده جیزن همدم و همرازم نیست
دلم از مهر تو درتاب شد ای ماه ولی
چه کنم شیوه ی ایینه ی غمازم نیست
به گره بندی آن ابروی باریک اندیش
که به جز روی تو در چشم نظر بازم نیست
سایه چون باد صبا خسته ی سرگردانم
تا به سر سایه ی آن سرو سرافرازم نیست

چه خوش افسانه می گویی به افسون های خاموشی
مرا از یاد خود بستان بدین خواب فراموشی
ز موج چشم مستت چون دل سرگشته برگیرم
که من خود غرقه خواهم شد درین دریای مدهوشی
می از جام مودت نوش و در کار محبت کوش
به مستی ، بی خمارست این می نوشین اگر نوشی
سخن ها داشتم دور از فریب چشم غمازت
چو زلفت گر مرا بودی مجال حرف در گوشی
نمی سنجد و می رنجند ازین زیبا سخن سایه
بیا تا گم کنم خود را به خلوت های خاموشی

       دي كوزه گري بديدم اندر بازار

          بر پاره گلي لگد همي زد بسيار

            وان گل به زبان حال با او مي گفت

                 من همچو تو بوده ام مرا نيكو دار

وقتی دلت تنگ است و لبانت پر از سکوت
وقتی هیچ اشتیاقی درون حوضچه چشمانت نیست
وقتی سبوس زندگانی ات در باد گم می شود
وقتی لهجه شیدایی هزاران به گوشت نمی رسد
وقتی هیچکس تو را نازنین خطاب نمی کند
درهای اسمان که بسته نشده است
دستانت را به سو ی رنگین کمان ها بلند کن
یکی هست که تو را پس ابرهای تیره وشاید زلال (نازنین)صدا کند...